Isang pares ng sapatos lang… nabuking ng anak ko kung sino talaga ang paborito ni Lola ❗❗❗

 

Isang pares ng sapatos lang… nabuking ng anak ko kung sino talaga ang paborito ni Lola ❗❗❗
Akala ko simpleng family reunion lang ang pupuntahan namin sa Pangasinan. Pero isang biro ng anak ko tungkol sa sapatos ang nagpatahimik sa buong sala. Doon ko nalaman na hindi lang pala kami ang matagal nang nakakaramdam ng isang bagay na walang gustong magsabi nang harapan.
“Hala, bakit siya lang wala?”
Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa isip ko ang eksenang iyon.
Hi Pokoyo Random Stories.
Ako si Maricel, 34 years old, taga-Dagupan City, Pangasinan. Isa akong simpleng nanay na ang gusto lang naman ay lumaki ang anak kong si Yohan na marunong makuntento at marunong rumespeto sa pamilya.
Noong nakaraang taon, inimbitahan kami ng biyenan kong si Mama Cora para sa reunion ng buong angkan sa kanilang bahay sa Urdaneta.
Matagal na rin kaming hindi nagkikita-kita. Excited ang mga bata, lalo na ang mga pinsan ni Yohan. Siyempre, gaya ng ibang pamilya, may konting inggitan, may plastikan, pero normal na iyon.
Pagdating namin, sinalubong agad kami ng mga tili ng mga pamangkin.
“Wow! Ang ganda ng sapatos mo!”
Napatingin ako.
Halos lahat ng apo ni Mama Cora ay may suot na magkakaparehong bagong rubber shoes. Iba-iba lang ng kulay.
Habang si Yohan, suot pa rin ang paborito niyang lumang sapatos na medyo kupas na.
Ngumiti lang ako.
“Baka coincidence lang,” sabi ko sa sarili ko.
Maya-maya, narinig ko si Mama Cora.
“O, mga apo, kasya ba? Nagustuhan niyo ba ang pasalubong ni Lola?”
Biglang nanlamig ang pakiramdam ko.
Pasalubong?
Lahat sila, meron.
Maliban sa anak ko.
Napatingin ako sa asawa kong si Dennis.
Tahimik lang siya.
At alam kong pareho kaming nakaramdam ng kirot.
Hindi iyon ang unang beses.
Noong birthday ni Yohan, simpleng “Happy Birthday” lang ang natanggap niya kay Mama Cora.
Pero kapag ibang apo, may cake, may laruan, minsan may sobre pa.
Pinili na lang naming huwag pansinin.
Ayaw naming pagmulan ng gulo.
Habang nagkukuwentuhan ang mga matatanda, lumapit si Yohan sa akin.
“Ma, pareho sila ng sapatos.”
“Oo anak.”
“Ang ganda no?”
“Oo.”
Ngumiti siya.
Akala ko okay na.
Pero maya-maya, lumapit siya kay Mama Cora na abala sa paghihiwa ng lechon.
At doon nangyari ang hindi ko inaasahan.
Nakangiti pa siya habang nagsasalita.
“Lola…”
“Lika apo.”
“Tapos na po ba ang sale?”
Napatingin si Mama Cora.
“Hmm?”
“Tapos na po ba ang sale ng sapatos? Kasi sila meron po eh. Ako wala.”
Tahimik.
As in sobrang tahimik.
Parang tumigil ang electric fan.
Napatingin ang lahat.
Yung hipag ko, napahinto sa pagkuha ng softdrinks.
Yung biyenan kong lalaki, ibinaba ang baso.
At gusto ko na lang talagang maglaho sa kahihiyan.
“Yohan…” mahina kong sabi.
Pero huli na.
Ngumiti pa rin ang anak ko.
“Wala po bang natira para sa akin?”
Hindi ko alam kung maaawa ako o maiiyak.
Napansin kong namula ang mukha ni Mama Cora.
Bago pa siya makapagsalita, biglang nagsalita ang bayaw ko.
“Actually Ma, napapansin na rin namin yan.”
Napatingin lahat kay Kuya Renato.
“Tama si Yohan. Hindi lang naman siya.”
Tahimik ulit.
Maya-maya, nagsalita ang isa ko pang hipag.
“Hindi rin namin masabi dati, pero minsan nakakalungkot talaga.”
Napansin kong yumuko si Mama Cora.
At sa unang pagkakataon, nakita kong nangingilid ang luha niya.
“Ako ba talaga ang tingin niyo?”
Walang sumagot.
Dahil sa totoo lang, hindi naman namin gustong saktan siya.
Biglang tumayo si Papa Lito, ang biyenan kong tahimik lang palagi.
“Hayaan niyo akong magsalita.”
Lahat napatingin sa kanya.
“Si Cora ang bumibili ng mga sapatos ng mga batang malapit dito sa bahay.”
“Tapos?”
“Akala niya okay lang sa iba dahil malayo kayo at may trabaho naman kayo.”
Napabuntong-hininga si Mama Cora.
“Nagkamali ako.”
Tumulo na ang luha niya.
“Hindi ko napansin na may nasasaktan na pala.”
Lumapit siya kay Yohan.
“Apo, pasensya ka na.”
“Galit po ba kayo sa akin?” tanong ni Yohan.
Lalong napaiyak si Mama Cora.
“Hindi, apo.”
“Mahal na mahal kita.”
“Eh bakit po sila lang may sapatos?”
Napatawa nang bahagya ang lahat kahit naiiyak na.
At doon umamin si Mama Cora.
“Akala ko kasi, hindi mo naman kailangan. Akala ko okay ka lang.”
Napailing ang asawa ko.
“Ma, hindi tungkol sa sapatos.”
“Tungkol po sa pakiramdam.”
Doon na tuluyang umiyak ang biyenan ko.
“Pasensya na mga anak. Hindi ko sinasadya.”
Kinabukasan, bago kami umuwi, may iniabot siyang kahon kay Yohan.
Ngunit ang ikinagulat naming lahat…
Hindi iyon agad binuksan ng anak ko.
Sa halip, niyakap niya ang Lola niya.
“Okay lang po.”
“Mas gusto ko pong yakap.”
Doon tuluyang humagulgol si Mama Cora.
At pati ako, hindi na napigilang maiyak.
Simula noon, nagbago si Mama Cora.
Hindi na siya basta nagbibigay ng bagay.
Mas madalas na siyang tumawag.
Mas madalas na siyang bumisita.
At higit sa lahat, sinisigurado niyang walang apo ang makakaramdam na naiiba o kulang ang pagmamahal.
At ang pinakanakakatawa?
Pagkalipas ng ilang buwan, tuwing may bagong gamit ang mga pinsan niya, si Yohan na mismo ang nagsasabi…
“Uy, baka may sale ulit si Lola!”
At sabay-sabay na kaming nagtatawanan.
Hindi pala sapatos ang kulang.
Hindi rin regalo.
Kundi ang pakiramdam na mahalaga ka.
At minsan, ang mga batang inosente ang may lakas ng loob na sabihin ang katotohanang matagal nang kinikimkim ng mga matatanda.
Minsan, hindi materyal na bagay ang hinahanap ng isang bata kundi ang kasiguruhan na mahal at mahalaga siya. Sa pagmamahal, walang dapat makaramdam na may paborito o may nakalalamang. Dahil ang mga simpleng salita ng bata ang kadalasang naglalabas ng katotohanang matagal nang itinatago ng matatanda. At kapag may pagmamahal at pagpapakumbaba, anumang sugat sa pamilya ay puwedeng maghilom.

Magandang kuwento ito bilang family reflection piece, pero kung titingnan nang mabuti, ang pinakamalakas na bahagi nito ay hindi talaga ang sapatos.

Ang tunay na sentro ng kuwento ay ang tanong ni Yohan:

“Eh bakit po sila lang may sapatos?”

Iyon ang sandaling nabasag ang katahimikang ilang taon nang pinipiling balewalain ng buong pamilya.

Karaniwan, sa maraming pamilya, hindi naman laging sinasadya ang favoritism. Minsan nagsisimula ito sa mga dahilan na tila makatwiran:

“Mas malapit kasi sila.”

“Mas madalas ko silang makita.”

“Mas kailangan nila.”

“May trabaho naman kayo.”

Pero para sa isang bata, hindi niya nakikita ang mga paliwanag na iyon.

Ang nakikita niya ay:

May regalo sila.

Wala ako.

May tawag sa kanila.

Wala sa akin.

Mas madalas silang puntahan.

Ako hindi.

At kahit hindi niya kayang ipaliwanag iyon sa salita, nararamdaman niya iyon.

Maganda rin ang naging papel ni Papa Lito sa kuwento. Hindi niya ipinagtanggol agad ang asawa niya. Hindi rin siya nakipagtalo. Ipinaliwanag niya ang pinanggalingan ng sitwasyon:

“Akala niya okay lang sa iba dahil malayo kayo at may trabaho naman kayo.”

Iyan ang uri ng pagkakamaling madalas mangyari sa mga pamilya—hindi dahil sa kakulangan ng pagmamahal, kundi dahil sa maling akala na sapat na ang pagmamahal na nararamdaman mo para sa isang tao kahit hindi niya ito nakikita o nararanasan.

At marahil ang pinakamagandang linya sa buong kuwento ay hindi tungkol sa sapatos kundi ito:

“Ma, hindi tungkol sa sapatos. Tungkol po sa pakiramdam.”

Dahil totoo naman.

Maraming bata ang nakalimot kung anong laruan ang natanggap nila.

Maraming apo ang hindi na maalala kung magkano ang laman ng sobre.

Pero natatandaan nila kung sino ang palaging niyayakap, sino ang laging tinatawagan, at sino ang pakiramdam nila ay laging pinipili.

Kaya naging napakaganda ng pagtatapos nang yakapin ni Yohan ang kanyang lola at sabihing:

“Mas gusto ko pong yakap.”

Dahil doon naunawaan ni Mama Cora ang bagay na hindi mabibili ng kahit gaano karaming sapatos:

Hindi regalo ang hinahanap ng apo niya.

Kundi ang katiyakang mahal siya nang kapantay ng iba.

At minsan, isang inosenteng tanong mula sa isang bata ang nagagawa ang hindi magawa ng mga matatanda sa loob ng maraming taon—ang ilabas ang katotohanang matagal nang nakatago at bigyan ang isang pamilya ng pagkakataong maghilom.