Hindi ako ang tipo ng babaeng nakikipag-agawan sa lalaki.
Kung may gustong kumuha ng akin, hindi ko siya hahabulin.Ipapamukha ko lang sa kanya kung bakit sa simula pa lang, hindi siya dapat nangarap.
Anim na buwan akong nawala sa Pilipinas para sa executive program sa Singapore. Pagbalik ko sa Makati, akala ng lahat, ako pa rin ang dating si Camila Arceo—tahimik ngumiti, malamig tumingin, at walang pinapalampas.
Sa buong business circle, kilala ang pangalan ko. Hindi dahil anak ako ng Arceo Group, kundi dahil ako mismo ang nagligtas sa kompanya noong halos lamunin na ito ng utang. Kaya pagdating sa nobyo kong si Rafael Villamor, wala akong kailangang bantayan.
Alam ng lahat na engaged kami. Alam din ng lahat na kung sino man ang magtatangkang lumapit sa kanya nang may ibang intensyon, hindi trabaho ang mawawala sa kanya—buong kinabukasan.
Pero isang umaga, habang bumababa ako sa kotse sa harap ng Arceo Tower, nakita ko ang sasakyan ni Rafael.
At sa passenger seat niya, may batang babae.
Mahaba ang buhok, maputing-maputi, naka-simple na puting blouse pero halatang pinag-isipan ang lambot ng dating. Tumawa siya habang may sinasabi kay Rafael, tapos yumuko pa siya para ayusin ang cuff ng coat nito.
Hindi ako lumapit.
Hindi ako sumigaw.
Hindi rin ako nagtanong.
Tinawagan ko lang ang secretary ko.
“Maia, ipareserve mo ang private room sa La Mirada mamayang gabi. Imbitahan mo si Rafael at lahat ng core team niya.”
Tumahimik si Maia sa kabilang linya.
“Lahat po ba, Ma’am Camila?”
“Oo. Lahat. Pati kung sino mang akala niya kasama siya sa lahat.”
Kinagabihan, pagdating ko sa restaurant, sinalubong ako ni Maia sa labas ng private room. Mababa ang boses niya.
“Ma’am, dumating na po si Sir Rafael. Pito sila. Pero may isang kasama na wala sa listahan.”
Ngumiti ako.
“Yung nasa passenger seat?”
Tumango siya.
Pagbukas ng pinto, sabay-sabay na tumayo ang mga tao sa loob. Halos marinig ko ang paglamig ng hangin.
Nasa head seat si Rafael. Pagkakita niya sa akin, bahagya siyang natigilan. Pagkatapos, tahimik siyang lumipat sa upuan sa tabi.
Sa kanan niya nakaupo ang babaeng nakita ko kanina. Nasa early twenties siguro. Maayos ang makeup, inosente ang ngiti, pero may yabang sa paraan ng paghawak niya sa baso ni Rafael.
Oo. Baso ni Rafael.
Uminom siya roon na parang matagal na niyang karapatan iyon.
“Sir Raf,” lambing niya, “hindi ka na naman kumain ng lunch, ‘no? Sabi ko sa’yo, kailangan may nagbabantay sa’yo.”
Walang gumalaw.
Walang umimik.
Tumingin siya sa akin, mula ulo hanggang paa, pagkatapos ngumiti nang manipis.
“Late po kayo?” tanong niya. “Sino po siya, Sir Raf? Sa company ba natin? Parang ang bigat naman ng atmosphere. Kumakain lang tayo, ‘di ba?”
Nakita kong namutla ang assistant ni Rafael.
“Lira,” pigil niyang sabi. “Tumahimik ka.”
Pero imbes na tumahimik, lalo pa siyang ngumiti.
“Bakit? Kahit boss pa siya, dapat marunong pa ring bumati. Hindi porke mataas ang position, puwede nang maging rude.”
Doon ako naupo sa head seat.
Inilapag ko ang bag ko sa tabi at tumingin kay Rafael.
“Interesting ang interns mo ngayon.”
Hindi agad siya nagsalita. Nang magsalita siya, malamig ang tono.
“Camila, bata pa siya. Hindi niya alam.”
“Hindi niya alam?” Kinuha ko ang menu. “Kung ganoon, turuan natin.”
Napatingin sa akin si Lira. May kaunting kaba na sa mukha niya, pero pilit pa rin ang tapang.
“Ma’am, intern lang po ako. Wala naman po akong ginagawang masama.”
Hindi ko siya sinagot. Si Rafael ang tiningnan ko.
“Bukás, ipasira mo ang kotse.”
Napakunot ang noo niya.
“Ano?”
“May ibang umupo sa passenger seat. Ayoko na.”
Nanigas ang panga niya.
“Camila, don’t be unreasonable.”
Ibinalik ko ang menu sa mesa.
“At siya,” sabi ko habang hindi inaalis ang tingin kay Rafael, “bago mag-alas-dose bukas, tapos na ang resignation papers niya. Lahat ng partner companies natin, sabihan mo. Hindi siya tatanggapin.”
Biglang tumayo si Lira.
“Anong karapatan mo?”
Doon ko siya unang tiningnan nang diretso.
“Ang karapatan ng taong pinangalanang Camila Arceo.”
Parang sinakal ang buong room sa katahimikan.
Hindi na umimik si Lira.
Si Rafael naman, tumingin sa akin na may halong galit at pagpipigil.
Pag-uwi namin, halos alas-onse na ng gabi. Naupo ako sa sala, hinihintay siya. Ilang minuto pa, pumasok siya, tinanggal ang cufflinks, at tumayo sa harap ko.
“Sobra ang ginawa mo kanina,” sabi niya. “Intern lang siya. Twenty-two years old. Fresh graduate.”
“Hindi siya marunong umasta,” sagot ko. “Pero ikaw, Rafael? Hindi ka rin marunong?”
“Sinabay ko lang siya. May meeting kami sa area.”
“Sa Forbes Park?” ngumiti ako. “Rafael, lahat ng kapitbahay natin kilala ko. Anong klaseng ‘area’ ang tinutukoy mo?”
Hindi siya nakasagot.
Matagal siyang tahimik bago muling nagsalita.
“Yung kotse, ipapapalit ko. Pero yung bata, puwede bang huwag mong sirain ang career?”
“Hindi ako ang sumira.”
“Camila!”
Tumayo ako.
“Kung naaawa ka, puntahan mo siya. Pero pag lumabas ka sa pintong ‘to, huwag ka nang babalik.”
Kinabukasan, paggising ko, may dalawang papel sa coffee table.
Resibo ng disposal ng sasakyan.
At kopya ng resignation ni Lira Montenegro.
Pirma ni Rafael ang nasa ibaba.
Akala ko roon na matatapos ang lahat.
Pero makalipas ang isang buwan, napansin kong masyadong tahimik si Rafael. Hindi siya nakikipagtalo. Hindi siya nagpapaliwanag. Hindi rin siya lumalapit.
Isang gabi, habang sinusuri ko ang mga project file na hinawakan niya noong nasa Singapore ako, may nakita akong bagong supplier.
Montclair Strategic Solutions.
Hindi ko kilala.
Pinicturan ko ang screen at ipinadala kay Maia.
“Alamin mo kung sino ang nasa likod nito.”
Tatlong minuto lang ang lumipas, tumawag siya.
“Ma’am Camila,” nanginginig ang boses niya, “kaka-check ko lang ng registration. Kakaiba po ang legal representative.”
“Pangalan.”
Huminga siya nang malalim.
“Ma’am… ang nakalagay pong legal representative ay—”
.jpeg)
0 Comments