# **NAGTEXT LANG AKO SA ONLINE BOYFRIEND KO HABANG NANONOOD NG BASKETBALL GAME, HANGGANG SA MATUKLASAN KONG ANG LALAKING MINAHAL KO NANG ANIM NA BUWAN AY ANG PINAKAMATINDING KARIBAL NG KUYA KO!**

 # **NAGTEXT LANG AKO SA ONLINE BOYFRIEND KO HABANG NANONOOD NG BASKETBALL GAME, HANGGANG SA MATUKLASAN KONG ANG LALAKING MINAHAL KO NANG ANIM NA BUWAN AY ANG PINAKAMATINDING KARIBAL NG KUYA KO!**

Pumunta lang naman ako sa sports center ng unibersidad para hintayin ang kaklase ko.

Pero hindi ko inaasahang masasaksihan ko ang championship game ng dalawang pinakasikat na kolehiyo sa campus.

Habang nakaupo sa bleachers, nagpadala ako ng mensahe sa online boyfriend ko.

【Anong ginagawa mo ngayon?】

Halos agad siyang nag-reply.

【Medyo may ginagawa lang ako.】

【Ano naman iyon?】

【May laban ako.】

Napangiti ako.

【Ang galing naman ng pagkakataon! Nanonood din ako ng laban ngayon.】

【Talaga?】

【Oo! Galingan mo ha!】

【Ikaw rin.】

Akala ko noon ay online game lang ang nilalaro niya gaya ng dati.

Hindi man lang sumagi sa isip ko ang ibang posibilidad.

Sa court, papasok na sa huling minuto ang laban.

Palaging nahuhuli sa puntos ang team ng kuya ko.

Kinabahan ako kaya napatayo.

“Kuya! Kaya mo ‘yan!”

“Ikaw ang pinakamahusay!”

Malakas ang sigaw ko at umalingawngaw iyon sa buong gymnasium.

Sa mismong sandaling iyon.

Ang star player ng kalabang koponan ay naghahanda nang tumira.

Ngunit bigla siyang natigilan.

Nahulog ang bola mula sa kanyang kamay.

Napasinghap ang buong audience.

Pagkatapos noon, naagaw ng kuya ko ang bola at itinira ang pinakamahalagang puntos ng laban.

Tumunog ang buzzer.

Nagliyab sa sigawan ang buong arena.

Nanalo ang koponan ng kuya ko.

Agad akong tumakbo pababa.

“Kuya! Ang galing mo!”

Ngumiti siya at ginulo ang buhok ko.

“Kailan ka pa nandito?”

“Tumawid lang ako rito kanina kaya nanuod muna.”

Napatingin agad sa akin ang mga kasama niya.

“Ha? Kapatid mo siya?”

“Imposible naman!”

“Mula kailan ka pa nagkaroon ng napakagandang kapatid?”

Agad akong hinarangan ng kuya ko.

“Tama na ang tingin ninyo.”

Nagtawanan silang lahat.

Pero hindi pa rin nawawala ang kanilang pagkamausisa.

Tutal, unang beses nila akong makita.

Mula nang magsimula akong mag-aral dito, halos hindi na umuuwi ang kuya ko dahil sa mga proyekto at pananaliksik niya.

Hindi pa nga kami nakakapaghapunan nang maayos.

Magpapakilala pa sana ako nang sabihin niya:

“Umuwi ka na muna sa dorm.”

“Ngayon na agad?”

“Oo.”

Parang may binabantayan siyang kung ano habang nagsasalita.

Hindi ko pa nauunawaan kung bakit.

Nang biglang tumahimik ang lahat.

May mga yabag na papalapit.

Awtomatiko akong napalingon.

May isang matangkad na lalaki ang dahan-dahang lumalapit.

Basang-basa pa ng pawis ang itim niyang jersey.

Napakaguwapo niya.

Ngunit ang pinakanakakabahala ay ang malamig niyang mga mata.

Siya ang captain ng kalabang koponan.

Ang lalaking halos nagpanalo sa kanilang team.

Eksakto namang napalingon ako at hindi sinasadyang nabangga siya.

Nahulog ang cellphone ko.

“Ay!”

Mabilis akong yumuko upang pulutin iyon.

Ngunit nauna nang lumapit ang kuya ko.

“Hindi ka ba marunong tumingin sa dinaraanan mo?”

Agad na naging mabigat ang hangin sa paligid.

Kalmado namang sumagot ang lalaki.

“Siya ang bumangga sa akin.”

“Bakit ka nakatayo sa likod niya?”

“Karapatan kong tumayo kung saan ko gusto.”

Nagkatinginan silang dalawa.

Walang gustong umatras.

Pakiramdam ko ay konting salita na lang at magkakasuntukan na sila.

Agad kong hinila ang manggas ng kuya ko.

“Ayos lang ako.”

Matapos ang ilang sandali.

Pinayagan din niya akong umalis.

Pero bago ako tuluyang makalayo.

Pakiramdam ko ay nakatingin pa rin sa akin ang lalaking iyon.

At ang tinging iyon ay nagbigay sa akin ng kakaibang kilabot.

Kinagabihan.

Pagdating ko sa dormitoryo.

Ang una kong ginawa ay ikuwento ang lahat sa online boyfriend ko.

【May nakilala akong sobrang nakakatakot na tao ngayon.】

【Gaano siya nakakatakot?】

【Parang yelo kung makatingin.】

【Talaga?】

【Parang gusto niya akong lamunin nang buhay.】

Tahimik siya nang ilang segundo.

Pagkatapos ay nagtanong.

【May litrato ka ba niya?】

【Meron.】

【Ipadala mo sa akin.】

Hindi na ako nag-isip pa.

Nagbukas ako ng gallery.

Buti na lang at nakapag-video ako habang naglalaro sila.

Kumuha ako ng screenshot at ipinadala iyon.

Pagkasend ko.

Bigla siyang nawala.

Isang minuto.

Dalawang minuto.

Limang minuto.

Sampung minuto.

Wala man lang sagot.

Nagsimula akong magtaka.

At doon.

Biglang tumunog ang cellphone ko.

Video call.

Ang pinakaunang video call sa loob ng anim na buwan naming relasyon.

Napatigil ako.

Dahil simula nang magkakilala kami.

Palagi niyang sinasabing abala siya kaya hindi kami puwedeng mag-video call.

Nanginginig ang kamay ko habang pinipindot ang answer.

Pagbukas ng screen.

Nanigas ako.

Ang itim na jersey.

Ang malamig na mga mata.

Ang lalaking nakita ko kanina sa basketball court.

Siya mismo.

Ang captain ng kalabang koponan.

Tahimik niya akong tinitigan mula sa screen.

Pagkatapos ay dahan-dahang ngumiti.

At sa mababang tinig ay sinabi:

“Ngayon alam mo na kung sino talaga ang boyfriend mo.”

Kasabay noon.

May malakas na kumatok sa pinto ng dormitoryo.

BANG!

BANG!

BANG!

Narinig ko ang galit na boses ng kuya ko sa labas.

“MAIA! BUKSAN MO ANG PINTO NGAYON DIN!”

“PAANO KA NAGING KARELASYON NG LALAKING IYON?!”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Nakasindi pa rin ang screen ng cellphone.

Bahagyang ngumiti ang lalaking nasa video call.

At mahinang sinabi:

“Mukhang…”

“Alam na ng kuya mo ang lahat.”

Kung nagustuhan ninyo ang kuwento, pakibigyan naman po ito ng isang like at mag-iwan ng komento upang magkaroon ako ng dagdag na inspirasyon at lakas ng loob na ilabas ang Part 2. Maraming-maraming salamat po sa inyong suporta!

BAHAGI II: ANG KODIGO SA LIKOD NG ATHLETIC FORENSIC LOGS

“K-Kuya… sandali lang…!” nanginginig ang buong katawan ko habang nakatitig pa rin sa screen ng aking cellphone kung saan nakabukas ang pinakaunang video call ng aking online boyfriend.

Ang lalaking anim na buwan kong kasama sa puyatan, ang lalaking nagpapadala sa akin ng mga simpleng motivational messages gabi-gabi, ay ang nag-iisang si Gabriel Vanguard-Salcedo—ang arogante, malamig, at bilyonaryong captain ng kalabang basketball team na kinatatakutan sa buong unibersidad ng Metro Manila.

“Maia! Buksan mo ‘tong pinto!” ang marahas na sigaw ng kuya ko na si Adrian Reyes ay muling yumanig sa kahoy na pinto ng aking dormitoryo sa Quezon City.

“Kanitang 9:15 ng gabi, matapos i-intercept ng aming team ang auxiliary data packets mula sa unibersidad… natuklasan namin ang pinal na katotohanan! Ang lalaking ‘yan… ang lalaking ‘yan ang dahilan kung bakit palubog ang pondo ng ating pamilya!”

Inayos ko ang aking likod nang may marangyang dangal ng isang reynang tapos nang magtago sa likod ng mga mensahe. Dahan-dahan kong inilabas ang aking secondary phone mula sa aking backpack—isang secured satellite device na direktang nakatali sa central database ng Vanguard Financial and Asset Management Network sa Singapore, ang dambuhalang holding company ng aming pamilya na matagal kong inilihim habang nagtitiis ako bilang isang ordinaryong iskolar.

“Atty. Bianca Santos,” malamig kong boses sa aking chief legal counsel na nakasuot ng kaniyang pormal na black business suit sa kabilang linya. “I-execute mo na ang Contingency Forensic Clause laban sa athletic sponsorship fund at sa personal accounts ng aking kuya. Ngayong 9:30 ng gabi… gusto ko ang pinal na katarungan.”

BAHAGI III: ANG KATOTOHANAN SA HARAP NG IMPERYO NG KATAKSILAN

Hindi pa umabot sa limang minuto nang ang dambuhalang pinto ng aking dormitoryo ay marahas na bumukas mula sa labas. Pumasok si Adrian Reyes, kasama ang kaniyang palihim na kasosyo at manager ng koponan na si Kevin Torres, at ang kaniyang kalihim na si Camille Robles. Ang kanilang pamilyar na kayabangan at eleganteng tindig ay tuluyan nang napalitan ng matinding shock at dambuhalang pagkabigla nang makita ang anim na armadong opisyal ng National Bureau of Investigation (NBI) Anti-Fraud and Economic Crimes Division na pormal na nakatayo sa likod ko.

“Maia! Anong ibig sabihin ng mga pulis na ‘to?!” hysterical na iyak ni Camille habang pilit na iniiwasan ang aking paningin.

“Ang akala mo ba, Kuya Adrian… ang akala ninyo ba ay naisakatuparan ninyo ang inyong malawakang Corporate Identity Theft at Financial Cyber-Fraud nang walang nakakaalam?” ang boses ko ay mahinahon, rasyonal, ngunit may talim na kayang humati ng bakal habang inilapag ko ang aking tablet sa ibabaw ng study table.

Sa screen, pormal na nag-play ang kabuuang forensic analysis ng kanilang auxiliary corporate accounts.

“Ang pitong daang milyong piso (₱700,000,000) na trust fund ng pamilya ko sa Singapore na iniwan ng ating mga magulang?” malamig kong boses na umalingawngaw sa buong silid.

“Nalaman mo ang tungkol sa pondo ko noong nakaraang taon, Kuya! At ang dahilan kung bakit galit na galit ka kay Gabriel ngayon? Dahil kanitang 9:00 ng gabi, matapos i-decrypt ng aking legal team ang inyong bank cyber-logs… natuklasan ko na palihim ninyong ginamit ang aking auxiliary student credit line upang mag-divert ng Apat na Milyong Piso (₱4,000,000) upang bayaran ang mga utang mo sa pagsusugal sa BGC, habang isinisisi ninyo ang pagkawala ng pondo sa koponan ng Vanguard upang hindi ako makalapit sa kaniya!”

BAHAGI IV: ANG PAGHAMPAS NG REYNA NG HUSTISYA

Nanlamig ang buong katawan ni Adrian Reyes. Ang kaniyang pormal na varsity jacket at ang kaniyang aroganteng tindig ay tuluyan nang nawalan ng lakas, naging kasing puti ng papel sa sementeryo ang kaniyang mukha sa matinding shock at dambuhalang kahihiyan nang dahan-dahang pumasok sa loob ng dormitoryo si Gabriel Vanguard, nakasuot na ng kaniyang pormal na black business suit.

“Maia… love… pakinggan mo si Kuya!” humahagulgol na iyak ni Adrian habang marahas na lumuhod sa ibabaw ng marangyang semento ng dorm, pilit na inaabot ang dulo ng aking sapatos upang magmakaawa.

“Niloko lang ako ni Kevin at ni Camille! Sila ang nagsabing ipitin ko ang relasyon ninyo ni Gabriel dahil sa oras na malaman ng board of directors ang tungkol sa Vanguard Trust, mawawalan ako ng kontrol sa kumpanya ng pamilya natin! Kapatid kita, Maia! Pinrotektahan lang kita!”

“Ang pagpili sa panunupil, ang pagnanakaw sa pondo ng aking pag-aaral habang nagpapanggap ka na nagtatrabaho para sa aking kinabukasan, ay ang kaisang-isang desisyon na pinaghirapan mo nang walang puso, Kuya,” tiningnan ko siya nang may malalim na distansya at malamig na dangal.

“At dahil pormal ninyong na-trigger ang Clause 7 ngayong gabi… ang inyong credit lines at ang inyong kalayaan ay opisyal nang TATAPOS ng batas.”

BLAG!

Sina Kevin Torres at Camille Robles ay marahas na binalutan ng posas ng mga ahente ng NBI sa harap mismo ng buong mga estudyante sa dormitoryo na kanina pa nakangiti nang may permanenteng kapayapaan sa kanilang mga mata.

BAHAGI V: ANG PAGGUHO NG MGA IMPOSTOR

Mayroon kaming hawak na warrant of arrest para sa kanila dahil sa kasong Syndicated Estafa sa pamamagitan ng Corporate Cyber-Fraud, Qualified Theft, at Identity Theft sa ilalim ng RA 10175.

Iyak at sigaw ni Camille ang umalingawngaw sa buong koridor ng dormitoryo sa Quezon City habang kaladkad sila ng tatlong opisyal patungo sa naghihintay na mobile car ng pulisya sa labas ng kalsada. Ang kanilang kayabangan sa court, ang kanilang mga mamahaling sasakyan na binili gamit ang ninakaw na pera ng aking trust fund, at ang kanilang aroganteng paniniwala na ang isang ordinaryong kapatid ay sapat nang gawing katatawanan upang sipsipin ang kaniyang yaman ay tuluyan nang nagwakas sa loob ng isang gabi bilang kanilang sariling parusa.

Ang lahat ng kanilang personal na accounts at credit lines ay opisyal nang idineklara ng bansa bilang ganap na bankrupt at kinumpiska ng korte upang maging kaukulang bilyon-bilyong legal damages para sa aking bagong estate. Sila ay naiwang walang kahit isang sentimo sa kanilang pangalan.

Dahan-dahan akong nilapitan ni Gabriel, inakay niya ang kaniyang malapad at matatag na braso sa aking balikat, at hinalikan ako sa aking noo nang may malalim na kapayapaan sa kaniyang mga mata.

“Maia, aking reyna,” ngumiti si Gabriel habang pinagmamasdan ang banayad na paglubog ng araw sa kabundukan mula sa bintana. “Ligtas na ang ating buong imperyo. Tapos na ang iyong pagtatago sa likod ng screen.”

BAHAGI VI: ISANG PERMANENTENG LIWANAG (ANG WAKAS NG KUWENTO)

Makalipas ang isang taon.

Ang basketball court ng unibersidad na naging pwesto ng aming pagtatalo at panunupil ay hindi na muling naalala bilang isang trahedya; ito ay pormal ko nang isinaayos, nilinis, at pinalawak kasama si Gabriel bilang “The Maia & Gabriel Vanguard International Sanctuary for Student Integrity and Youth Rights”—isang dambuhalang, makabago, at modernong foundation sa buong bansa na nagbibigay ng libreng emergency funding, full scholarships, marangyang pabahay, advanced legal na tulong, at sapat na pinansyal at medikal na proteksyon para sa libo-libong mga tapat, masisipag, at independenteng kabataan na biktima ng malawakang panloloko, pambubully, at pananalapi ng kanilang mga walang pusong kapareha o pamilya, upang walang sinumang tapat na anak ang muling makaranas ng lamig ng kataksilan sa loob ng kaniyang sariling unibersidad.

Ako na ngayon ang pormal na umupo bilang Executive Chief Chairperson at Global CEO ng pinagsamahang Vanguard Group sa Asya, tinitingala at nirerespeto ng bawat bilyonaryo sa buong bansa bilang ang pinakabata at pinakamahusay na lider sa aking industriya.

Sina Adrian Reyes, Kevin Torres, at kaniyang kasosyong si Camille Robles ay pormal nang nahatulan ng korte ng dalawampu’t dalawang taong pagkabilanggo (Reclusion Perpetua) nang walang karapatang mag-piyansa sa isang maximum-security facility sa bansa dahil sa bigat ng aming mga forensic cyber-logs at bank receipts.

Isang hapon, Sabado, ang sikat ng araw sa aking bagong mansyon sa Tagaytay ay banayad, gintong-ginto, nagbibigay ng isang marangyang kapayapaan sa buong paligid ng balkonahe.

Naupo ako sa aking executive chair, suot ang aking simpleng puting linen dress, may hawak na isang tasa ng mainit na kape, pinapanood ang malawak at asul na kalangitan nang may ganap na kalayaan at walang hanggang kapayapaan sa aking puso habang si Gabriel Vanguard—na ngayon ay nakatayo na bilang aking nag-iisang tapat na kasama at Chairman ng Vanguard International Holdings sa Amerika—ay dahan-dahan lumapit mula sa aking likod. Inakay niya ang kaniyang malapad na braso sa aking balikat at hinalikan ako sa aking mga labi nang may malalim na kapayapaan sa kaniyang mga mata.

“Maia, aking reyna,” ngumiti si Gabriel habang pinagmamasdan ang banayad na paglubog ng araw sa kabundukan. “Ligtas at tahimik na ang iyong buong imperyo.”

Tumango ako nang buong puso, dahan-dahan kong kinuha ang kamay ng aking asawa at naramdaman ko ang isang walang hanggang katatagan sa aking buong pagkatao.

Napagtanto ko na ang hapon sa sports center kung kailan nagpadala ako ng mensahe sa aking online boyfriend ay hindi pala isang parusa o kamalasan ng uniberso. Ito ay ang banayad ngunit pinakamagandang gising ng tadhana upang tuluyang ilibing ang mga impostor at ahas sa buhay ko, bawiin ang aking karangalan, at patunayan sa buong bansa na ang tunay na tagumpay at kapangyarihan ng isang babae ay hindi kailanman nasusukat sa dami ng oras na nagtitiis siya sa likod ng nakasarang pinto… kundi sa lakas ng kaniyang sariling integridad na handang manahimik, mangolekta ng mga resibo ng katotohanan gamit ang batas, lumipad nang mataas gamit ang sarili niyang mga pakpak, at siguraduhin ko na ang bawat gabi ng kaniyang pagtulog at ng kaniyang pamilya ay punung-puno ng kaniyang sariling liwanag.

Isang liwanag ng katarungan, katapatan, at tunay na pag-ibig sa sarili na magliliwanag habambuhay sa tapat ng buong mundo—isang buhay na kami ang may hawak ng panulat, matatag, ganap na malaya, at handang humarap sa bawat masaganang bukas ng aking imperyo.