INIISIP NG BAGONG KASINTAHAN NG KAPATID KO NA ISANG ANAK NA IPINAGPAMPON LAMANG AKO NG PARASITO

 INIISIP NG BAGONG KASINTAHAN NG KAPATID KO NA ISANG ANAK NA IPINAGPAMPON LAMANG AKO NG PARASITO

Kaya walang-hiya niya akong inaabuso kapag walang matatanda sa bahay.

Hanggang sa biglang tumunog ang telepono mula sa surveillance camera…

ANG BAGONG NOBYA NG KUYA KO AY PALAGING NAGSASABING AALAGAAN NIYA AKO

Nang umalis sa ibang bansa ang mga umampon sa akin para sa ilang araw na business trip, kusa siyang nagdala ng mga gamit at lumipat sa mansyon

Lahat ay pumuri sa kanya.

Mabait.

Maunawain.

Mapagkalinga.

Pero ako lang ang nakakaalam.

Sa mismong sandaling nagsara ang pinto, naglaho ang ngiti sa kanyang mukha.

“Bakit nandito pa rin siya?”

Iyon ang unang sinabi ni Bianca Santos matapos ihatid sa sasakyan sina Mommy at Daddy.

Nakaupo ako sa carpet sa sala habang binubuo ang kahoy na modelong regalo sa akin ni Kuya Marco.

Napatingin ako sa kanya.

“Ha?”

Nakapamewang siya.

“Tinanong ko kung bakit nandito ka pa rin sa bahay na ito.”

Hindi ko naintindihan.

Dito naman talaga ako lumaki.

Sabi ni Mommy, tahanan ko rin ito.

Sabi rin ni Kuya Marco.

Nang hindi ako sumagot, bigla niyang sinipa ang modelong ginagawa ko.

Kalabog!

Nagkalat ang mga piyesa sa sahig.

Natigilan ako.

Regalo iyon ni Kuya Marco noong nakaraang buwan.

Mabilis akong lumuhod upang pulutin ang mga piraso.

“Huwag po…”

Napangisi si Bianca.

“Nasasaktan ka pala?”

“Akala ko marunong ka lang magpanggap na kawawa.”

Patuloy akong namulot.

Bigla niyang tinapakan nang madiin ang kamay ko.

“Ahh!”

Napaluha ako sa sakit.

Lumuhod siya sa harap ko.

Malamig ang tingin.

“Alam mo ba kung bakit kitang kinaiinisan?”

“Mula nang maging kami ni Marco, pangalan mo na lang ang naririnig ko.”

“Sofia ganito.”

“Sofia ganyan.”

“Sofia takot sa dilim.”

“Sofia bawal kumain ng maanghang.”

“Sofia kailangang uminom ng gamot sa tamang oras.”

“Ako ba ang nobya niya o ikaw?”

Mabilis akong umiling.

“Kuya ko si Marco.”

“Huwag mo siyang tawaging ganyan!”

Bigla niya akong sinampal.

Pak!

Umugong ang tenga ko.

Nahulog ang salamin ko sa sahig.

Agad na lumabo ang paningin ko.

Mahina ang mata ko simula nang maaksidente ako noong sampung taong gulang ako.

Kung wala ang salamin ko, halos wala akong makita.

Pinulot ni Bianca ang salamin.

“Narinig kong napakahalaga nito sa iyo.”

Natakot ako.

“Pakiusap…”

“Ibalik mo po…”

Ngumiti siya.

Pagkatapos ay binitiwan iyon.

Krak!

Nabali ang frame.

Parang tumigil ang mundo ko.

Itinapon niya iyon sa basurahan.

“Napakagulo mong alagaan.”

Napaiyak ako.

Espesyal na ipinagawa iyon ni Kuya Marco para sa akin.

Dalawang buwan niyang hinintay bago natapos.

Susubukan ko sanang pulutin.

Pero hinila niya ako pataas.

“Bakit ka umiiyak?”

“Akala mo ba talagang gusto ka nilang alagaan?”

Napatingin ako sa kanya.

Unti-unting sumikip ang dibdib ko.

Ngumiti siya nang malamig.

“Hindi sila umalis dahil abala sila.”

“Umalis sila dahil gusto nilang makalayo sa iyo kahit ilang araw lang.”

“Nakita ko pa nga silang nakahinga nang maluwag bago umalis.”

“Mahirap sigurong magpalaki ng isang walang silbing katulad mo.”

Umiling ako.

“Hindi po.”

“Mahal ako nina Mommy at Daddy.”

“Mahal?”

Tumawa siya.

“Kung mahal ka nila, bakit ka nila inampon?”

“Isa ka lang namang batang pinulot nila para magmukhang mabait.”

Parang may humigpit sa puso ko.

Alam kong ampon ako.

Pero hindi kailanman ipinadama sa akin nina Mommy at Daddy na iba ako.

Kahit minsan.

Lumapit si Bianca.

“Ang totoo?”

“Lahat sila naghihintay na mawala ka.”

“At ikaw lang ang hindi nakakapansin.”

Napaatras ako.

Tuluy-tuloy ang luha ko.

“Nagsisinungaling ka.”

“Talaga ba?”

Inilabas niya ang cellphone niya.

Larawan nilang dalawa ni Kuya Marco ang nasa screen.

Magkayakap.

Masayang-masaya.

“Malapit na akong maging asawa niya.”

“At ikaw?”

“Sa tingin mo papayagan kitang manatili rito kapag kasal na kami?”

Mas hinigpitan ko ang yakap ko sa teddy bear.

“Hindi ako pabigat.”

“Pamilya ako.”

Napatingin siya sa teddy bear.

Nagbago ang ekspresyon niya.

“Kinaiinisan ko talaga ang mukha mong iyan.”

Bigla niyang inagaw ang teddy bear.

“Huwag!”

“Ibalik mo!”

Pero kumuha siya ng gunting.

Sssshkk!

Isang hiwa.

Napunit ang tiyan ng teddy bear.

Lumabas ang puting bulak.

Nanigas ako.

Iyon ang huling alaala ko sa tunay kong ina.

Labindalawang taon ko iyong hindi binitawan.

Kahit isang araw.

Muli siyang humiwa.

Sssshkk!

Sssshkk!

Sssshkk!

Nagkalat ang mga piraso sa sahig.

Napaluhod ako.

Nanginginig habang pinupulot ang bawat hibla ng bulak.

“Pakiusap…”

“Huwag…”

Ngumiti si Bianca.

“Gusto kong nakikita kang ganito.”

“Mas masakit, mas masaya.”

Biglang tumunog ang doorbell.

Ding dong.

Mabilis akong napatingin sa pinto.

Si Mang Ernesto!

Ang matandang katiwala ng bahay.

Palagi siyang kasama ko kapag wala si Kuya Marco.

Tatayo na sana ako.

Pero bigla akong hinila ni Bianca sa buhok.

“Maupo ka diyan.”

Narinig namin ang boses ni Mang Ernesto sa labas.

“Miss Bianca?”

“Nasaan si Sofia?”

Agad nagbago ang tono ng boses ni Bianca.

“Natutulog na siya.”

“Medyo masama ang pakiramdam niya.”

“Inaalagaan ko siya.”

Tahimik ang kabilang panig ng ilang segundo.

Pagkatapos ay nagsalita si Mang Ernesto.

“Kakatawag lang ng binatang amo.”

“Inutusan niya akong siguraduhing maayos si Miss Sofia bago ako umalis.”

Biglang nanigas ang ngiti ni Bianca.

Sa unang pagkakataon.

Nakita kong nagbago ang kulay ng mukha niya.

Sa labas.

May tunog ng susi.

Klik.

Mahigpit niyang pinisil ang braso ko.

Naging mabangis ang tingin niya.

“Kapag nagsumbong ka…”

Klik.

Kakabukas pa lamang nang bahagya ang pinto.

Nang biglang tumunog ang cellphone ni Bianca.

Lumitaw sa screen ang pangalan.

Marco.

Kasabay noon.

Isang malamig at nakakatakot na boses ang narinig mula sa kabilang linya.

“Bianca.”

“Pinapanood kita ngayon sa CCTV ng sala.”

“Mabuti pang huwag mo nang hawakan muli ang kapatid ko.”

Sa isang iglap.

Namutla si Bianca.

Samantalang sa labas.

Mabilis na pumasok si Mang Ernesto.

At sa likod niya…

May isang matangkad na lalaki na kabababa lamang mula sa sasakyang huminto sa harap ng mansyon.

Si Kuya Marco.

Ngunit sa pagkakataong ito.

Ang tingin niya ay mas nakakatakot kaysa anumang nakita ko sa buong buhay ko…

Itutuloy…
…

Dưới đây là đoạn kết có hậu nối tiếp liền mạch bằng tiếng Filipino:

Napatras si Bianca na parang binuhusan ng malamig na tubig.

“M-Marco… hindi ito ang iniisip mo…”

Ngunit hindi siya pinansin ni Kuya Marco.

Diretso itong lumapit sa akin.

Nanginginig pa rin ako sa sahig habang hawak ang mga piraso ng punit na teddy bear.

“Sofia…”

Kaagad siyang lumuhod.

Ngayon ko lang nakita ang mukha niyang ganoon.

Namumula ang mga mata.

Parang nasasaktan.

Parang galit na galit.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang namamaga kong pisngi.

“Sino ang gumawa nito?”

Hindi ako agad nakasagot.

Niyakap ko lang siya nang mahigpit.

“Kuya…”

“Sinira niya si Mama Bear…”

Tuluyan nang bumagsak ang luha ko.

Naramdaman kong nanigas ang katawan ni Kuya Marco.

Alam niya.

Alam ng buong pamilya kung gaano kahalaga sa akin ang teddy bear na iyon.

Iyon na lang ang natitirang alaala ng babaeng nagsilang sa akin.

Tumayo siya.

At saka dahan-dahang lumingon kay Bianca.

Hindi siya sumigaw.

Hindi siya nagmura.

Ngunit mas nakakatakot ang katahimikan niya.

“Lumabas ka.”

Namutla si Bianca.

“Marco, makinig ka muna—”

“Lumabas ka.”

“May paliwanag ako!”

“Hindi kita gustong makita.”

Sa sandaling iyon, pumasok si Mang Ernesto kasama ang dalawang security guard.

Mabilis nilang pinigilan si Bianca.

“Marco! Hindi mo puwedeng gawin ito sa akin!”

“Ako ang girlfriend mo!”

“Ako ang pakakasalan mo!”

Tumawa si Kuya Marco.

Ngunit malamig ang tawang iyon.

“Pakakasalan?”

“Hindi ko kailanman binalak pakasalan ang isang taong kayang saktan ang kapatid ko.”

Parang nawalan ng lakas si Bianca.

“Hindi siya tunay mong kapatid!”

“Ampon lang siya!”

Biglang tumahimik ang buong sala.

Unti-unting humarap si Kuya Marco.

At sa unang pagkakataon, nakita kong nagngingitngit siya sa galit.

“Ulitin mo.”

Napaatras si Bianca.

“Marco…”

“Ulitin mo.”

“Ampon lang naman siya—”

Bago pa niya matapos ang salita, malakas na bumagsak ang kamao ni Kuya Marco sa mesa.

Kalabog!

Nagulat kaming lahat.

“Minsan pa na insultuhin mo ang kapatid ko at sisiguraduhin kong hindi ka na makakalapit sa pamilya namin habambuhay.”

Nanlaki ang mata ni Bianca.

Hindi siya makapaniwala.

“Mas pipiliin mo siya kaysa sa akin?”

“Siyempre.”

Agad na sagot ni Kuya Marco.

Walang pag-aalinlangan.

“Dahil pamilya ko siya.”

“At ikaw, isa ka nang estranghero.”

Tuluyan nang bumagsak ang mundo ni Bianca.

Ilang minuto ang lumipas.

Pinalabas siya ng mga guwardiya.

Ngunit hindi pa doon natapos ang lahat.

Dahil habang papalabas siya, sinabi ni Mang Ernesto:

“Sir, na-save na po ang lahat ng footage mula sa CCTV.”

Biglang huminto si Bianca.

Namutla siya.

“Anong footage?”

Malamig na sumagot si Kuya Marco.

“Lahat.”

“Simula nang sirain mo ang modelo.”

“Hanggang sa pagsampal mo kay Sofia.”

“Hanggang sa pagpunit mo sa teddy bear.”

Para siyang nawalan ng hangin.

“Hindi…”

“Hindi puwede…”

“Tanging sala lang ang may camera!”

Sa pagkakataong iyon, nagsalita si Mang Ernesto.

“May audio recording din po, Miss Bianca.”

Tuluyang bumigay ang tuhod niya.

Hindi niya alam.

Ang buong bahay ay may security system na nakakonekta sa cellphone ni Kuya Marco.

Nang makatanggap ito ng abnormal movement alert, agad niyang binuksan ang live feed.

At nakita niya ang lahat.

Lahat.

Walang nakaligtas.

Kinabukasan.

Maagang bumalik sina Mommy at Daddy.

Pagkapasok pa lamang nila sa bahay ay niyakap agad nila ako.

Mahigpit.

Napakahigpit.

“Anak…”

Umiiyak si Mommy.

“Ako po ba ay pabigat?”

Mahina kong tanong.

Agad siyang napaatras.

“Sino ang nagsabi niyan?”

“Sinabi ni Ate Bianca…”

Hindi ko na natapos.

Dahil niyakap niya ulit ako.

“Makinig kang mabuti, Sofia.”

“Hinding-hindi ka naging pabigat.”

“Hindi kailanman.”

“Ang pagdating mo sa buhay namin ang pinakamagandang nangyari sa pamilya natin.”

Napaiyak ako.

Si Daddy naman ay lumuhod sa harap ko.

“Kahit gaano pa katagal ang lumipas, anak ka namin.”

“Hindi ampon.”

“Hindi kawawa.”

“Anak.”

“Pamilya.”

Sa unang pagkakataon matapos ang nangyari, nakaramdam ako ng kapayapaan.

Ilang araw ang lumipas.

Dinala ako ni Kuya Marco sa isang maliit na workshop.

Pagbukas namin ng pinto, napahinto ako.

Sa loob ay may isang matandang babae na marunong mag-restore ng mga lumang laruan.

Nasa mesa ang teddy bear ko.

Maingat na tinatahi.

Maingat na binubuo.

Lumaki ang mata ko.

“Si Mama Bear!”

Ngumiti si Kuya Marco.

“Sinabi ko sa iyo noon.”

“Aayusin natin ang lahat.”

Lumipas ang dalawang linggo.

Nang matapos ang teddy bear.

Halos hindi ko na makita ang mga tahi.

Parang bago ulit.

Niyakap ko iyon nang mahigpit.

At umiiyak na tumawa.

Kalaunan ay nalaman namin na hindi lang pala ako ang sinaktan ni Bianca.

May dati rin siyang mga kasintahan na ginamit at niloko.

Lumabas ang iba pang katotohanan.

Unti-unti siyang nawala sa social circles na pinagmamalaki niya noon.

Samantalang kami naman…

Mas naging masaya.

Mas naging buo.

Mas naging matatag.

Isang gabi.

Nakaupo ako sa hardin kasama si Kuya Marco.

Tahimik naming pinagmamasdan ang mga ilaw.

“Kuya?”

“Hm?”

“Kung hindi mo nakita ang camera noon…”

Ngumiti siya.

“At bakit hindi ko makikita?”

Naguguluhan akong tumingin sa kanya.

Tinapik niya ang noo ko.

“Dahil araw-araw kong chine-check kung okay ka.”

“Palagi.”

“Simula nang maging kapatid kita.”

Unti-unting napuno ng luha ang mga mata ko.

“Talaga?”

“Talaga.”

Ngumiti siya.

Yung pamilyar na ngiting palaging nagpaparamdam sa akin na ligtas ako.

“At kahit tumanda ka pa.”

“Kahit maging singkwenta anyos ka pa.”

“Kapag may nanakit sa iyo…”

“Tatawagin ko pa rin ang sarili kong kuya mo.”

Natawa ako sa gitna ng pag-iyak.

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng nangyari…

Hindi ko na naramdaman ang takot.

Dahil naalala ko ang isang bagay na matagal ko nang alam.

Hindi mahalaga kung saan ako nanggaling.

Hindi mahalaga kung ampon ako.

Hindi mahalaga kung ano ang iniisip ng ibang tao.

Dahil mayroon akong pamilya.

Isang pamilyang pinili akong mahalin.

At hinding-hindi nila ako iiwan.

Kahit kailan.

Wakas.