PART 1
Nagising siya na parang nilalamon ng amoy ng mamahaling kahoy at mga bulaklak ang bawat hininga niya. Hindi niya agad maimulat ang mga mata niya. Hindi dahil ayaw niya, kundi dahil pakiramdam niya’y may mabigat na puwersang pumipigil sa kanya.
Sinubukan niyang igalaw ang mga daliri niya, pagkatapos ang mga paa niya, pero wala. Kahit dila niya hindi gumalaw. Parang patay ang buong katawan niya, pero gising na gising ang isip niya, sumisigaw sa takot sa loob ng sarili niyang katahimikan.
Maya-maya, may narinig siyang dasal. Paulit-ulit na rosaryo, mabilis at halos pabulong. May mga yabag na dumadaan sa marmol na sahig, may umiiyak nang mahina, at may lalaking bumulong malapit sa kanya, “Sayang talaga… forty-six pa lang siya. Biglaang atake raw sa puso.”
Nanlamig siya. Hindi siya nasa ospital. Hindi siya nasa kama. Ang paligid niya ay masikip, madilim, at halos dikit na ang balikat niya sa matitigas na gilid. Nasa kabaong siya. Sarili niyang kabaong.
Ang lalaking kilala bilang isa sa pinakamayayamang negosyante ng alak sa bansa ay binuburol nang buhay habang walang kahit sinong nakakaalam na gising pa siya sa loob.
.jpeg)
Dinalhan siya nito ng mainit na salabat bago matulog. “Inumin mo ’to, mahal. Sabi ng doktor makakatulong daw para makapagpahinga ka,” malambing nitong sabi habang hinahaplos ang noo niya.
Ang doktor na iyon ay hindi lang personal niyang cardiologist kundi matalik din niyang kaibigan simula pa kolehiyo. Kaya nagtiwala siya. Ininom niya ang mapait na timpla. Pagkatapos noon, nahilo siya hanggang tuluyang nagdilim ang lahat.
Ngayon, habang nakahiga siyang hindi makagalaw sa loob ng mamahaling kabaong, naramdaman niya ang marahang paghaplos sa tela ng suot niyang amerikana. Pamilyar ang pabango. Asawa niya.
“Konti na lang, mahal,” bulong nito na walang kahit katiting na lungkot sa boses. “Sa wakas, wala ka na.”
Sumunod ang isa pang boses. Lalaking mababa at malamig magsalita. Ang doktor.
“Perpekto ang epekto ng gamot. Walang magdududa kapag kilalang doktor ang nagsabing inatake sa puso ang pasyente. Hindi na nga sila humingi ng autopsy.”
“Anong oras ang cremation?” tanong ng babae na parang ordinaryong usapan lang iyon.
“Bandang alas-sais ng gabi. Kapag abo na siya, mapapasaatin na lahat. Mga negosyo, account, bahay, lahat.”
Halos mabaliw siya sa narinig. Susunugin siya nang buhay. Gusto niyang sumigaw, humingi ng tulong, manlaban, pero walang bahagi ng katawan niya ang sumusunod.
Sa labas ng kabaong, tuloy ang burol. Yakap dito, iyak doon, kunwaring nagdadalamhati ang mismong babaeng nagplano ng lahat.
Maya-maya, nagsimulang bumaba ang takip ng kabaong. Unti-unting nilamon ng kadiliman ang paligid niya habang naririnig niya ang pagsara ng mga lock na bakal. Kumapal ang hangin. Lalong sumikip ang paligid. Pakiramdam niya’y dahan-dahan siyang ibinibigay sa apoy habang buhay pa.
Pero ang hindi alam ng dalawa, may isang maliit na pagkakamali silang nagawa. Sa basurahan ng kusina, may naiwan silang sikreto na ilang minuto na lang ay matutuklasan ng nakababatang kapatid niya… at iyon ang sisira sa lahat ng plano nila.
Hindi mo aakalain ang susunod na mangyayari.
PART 2
PART 2
Ang tunog ng gulong ng kabaong habang itinutulak sa mahabang pasilyo ay parang malalakas na tambol sa utak niya. Dinadala na siya. Bawat pag-uga at bawat lubak sa sahig ay paalala na paubos na ang oras niya. Papunta siya sa crematorium. Sa isip niya, ramdam na niya ang apoy na unti-unting susunog sa balat niya habang buhay pa siya. Sa sobrang takot at galit, tahimik siyang nanalangin. Kapag nakaligtas siya rito, sisiguraduhin niyang babagsak sina misis at ang doktor na kasama nito.
Samantala, sa pangunahing hall ng punerarya, ramdam ang tensyon. Ang nakababatang kapatid niya ay hindi mapakali habang nakatingin sa mga taong kunwaring nagluluksa. Namumula ang mga mata nito sa puyat at galit. Sa isang sulok, umiiyak ang matanda nilang ina habang mahigpit na hawak ang rosaryo.
Lumapit ang asawa niya para yakapin ang biyenan nito sa harap ng lahat, pero agad siyang hinarangan ng kapatid niya.
“Huwag mo siyang hawakan,” madiing bulong nito. “Malalaman ko rin kung anong ginawa ninyo sa kuya ko. Maayos siya bago mo siya inalagaan kasama ng doktor na ’yan.”
Saglit tumigas ang mukha ng babae bago muling nagpanggap na malungkot.
“Nag-iisip ka lang dahil sa sakit ng pagkawala,” malamig nitong sagot. “Wala na siya. At simula bukas, ako na ang hahawak ng negosyo.”
Parang iyon na ang hudyat. Hindi na naghintay pa ang kapatid niya. Agad itong umalis sa punerarya at nagmaneho nang mabilis pauwi sa malaking bahay ng kuya niya. Pakiramdam niya, may naiwan silang bakas. Kahit gaano kaplano ang krimen, laging may pagkakamali.
Pagpasok niya sa kusina, sobrang linis ng buong bahay. Halos walang makitang kakaiba. Binuksan niya ang mga cabinet, drawer, at mga lalagyan ng tsaa. Wala.
Hanggang sa binuksan niya ang basurahan.
Habang kinakalkal ang mga tissue at tirang pagkain, may napansin siyang maliit na bote na maitim ang salamin. Walang label. May manipis na mamantikang likido sa ilalim.
Kinuha niya agad iyon.
May kakilala siyang forensic toxicologist mula pa noong college. Tinawagan niya ito habang nagmamadaling bumalik sa sasakyan.
“Kailangan ko ng tulong. Pakisuri ito agad. Pakiramdam ko hindi talaga namatay sa atake sa puso ang kuya ko.”
Bandang alas-singko kinse ng hapon, inilagay na ang kabaong sa harap ng malaking cremation furnace.
Sa loob ng kahon, ramdam niya ang matinding init na tumatagos sa kahoy. Umaalingawngaw ang ugong ng makina na parang halimaw na naghihintay lang na lamunin siya.
Pinilit niyang ituon lahat ng natitirang lakas sa kanang kamay niya.
“Gumalaw ka… kahit kaunti lang…”
Maya-maya, may malamig na pawis na tumulo mula sa noo niya. Kaunting senyales na humihina na ang epekto ng lason.
Sa laboratoryo naman, namutla ang toxicologist habang nakatitig sa resulta ng pagsusuri.
“Hindi ito herbal medicine,” nanginginig nitong sabi sa telepono. “Isa itong synthetic neurotoxin. Pinapabagal nito ang tibok ng puso at paghinga hanggang magmukhang patay ang tao… pero posible pa rin siyang gising at nakakarinig.”
Parang gumuho ang mundo ng kapatid niya.
“Diyos ko… susunugin nila siya nang buhay.”
Wala nang oras.
Imbes na dumiretso sa traffic, agad siyang nagtungo sa pinakamalapit na presinto at halos pasukin ang opisina ng hepe.
“Itigil ninyo ang cremation ng kuya ko!” sigaw niya habang inilalapag ang bote at resulta ng pagsusuri. “Buhay pa siya!”
Nakita ng hepe ang totoong desperasyon sa mukha niya kaya agad itong nag-utos sa radyo.
“Lahat ng unit, pumunta agad sa crematorium. Itigil ang proseso kahit anong mangyari.”
Samantala, tahimik na nanonood mula sa waiting area ang asawa niya at ang doktor.
“Pagkatapos nito, wala nang ebidensya,” mahinang sabi ng doktor.
“At magsisimula na ang buhay natin,” sagot ng babae habang inaayos ang mamahaling itim na belo nito.
Pinindot ng empleyado ang makina.
Unti-unting gumalaw ang conveyor papunta sa apoy.
Tatlong metro.
Dalawang metro.
Sa loob ng kabaong, halos hindi na siya makahinga. Pakiramdam niya’y niluluto na siya nang buhay.
Sa matinding takot, biglang gumalaw ang hintuturo niya.
Pagkatapos, malakas na tumama ang braso niya sa takip ng kabaong mula sa loob.
Kumatok.
Napakunot-noo ang empleyado.
“May narinig ba kayo?”
“Kahoy lang siguro ’yan,” sagot ng isa.
Isang metro.
Lumalagablab ang apoy sa harapan niya.
Tinipon niya ang natitirang hangin sa baga niya at pilit naglabas ng tunog. Isang paos at halos hindi tao na ungol ang lumabas mula sa loob ng kabaong.
Eksaktong sandaling iyon, umugong ang sirena ng mga pulis.
Bumukas nang malakas ang pinto ng crematorium.
“Pulis! Patayin agad ang makina!” sigaw ng hepe.
Kasunod ng mga pulis ang kapatid niyang halos hindi makahinga sa pagtakbo.
“Buksan ninyo ang kabaong! Buhay pa ang kuya ko!”
Nanginginig na tinanggal ng empleyado ang mga lock at dahan-dahang inangat ang takip.
Lumabas agad ang matinding init.
Napatigil ang lahat.
Naroon siya. Basang-basa ng pawis, sobrang putla, halos hindi makagalaw… pero dahan-dahang bumukas ang mga mata niya.
Diretso siyang tumingin sa kapatid niya.
Bahagyang gumalaw ang hintuturo niya.
Napahagulgol ang kapatid niya.
“Buhay siya! Tawag kayo ng ambulansya!”
Mula sa waiting area, namutla ang asawa niya nang makita ang eksena.
“H-Hindi… imposible…”
Pero doon nagsimula ang tunay na pagbagsak nila.
Nang makita ng doktor na gising na ang lalaking akala nilang patay na, tuluyan itong nataranta.
“Itinulak niya ako rito!” sigaw nito habang umiiyak at nakaturo sa babae. “Siya ang nagplano! Siya ang kumuha ng lason! Kaninang umaga lang naglipat na siya ng milyon-milyong piso sa offshore account!”
Tuluyang nawalan ng kontrol ang babae.
“Sinungaling ka!” sigaw nito habang sinasaktan ang doktor sa harap mismo ng mga pulis. “Plano mo akong takbuhan pagkatapos mong makuha pera ko!”
Habang nagsisigawan at nagsisiraan ang dalawa, dahan-dahang isinakay siya ng mga paramedic sa stretcher.
Hindi pa siya makapagsalita, pero habang dumadaan sa harap ng asawa niyang nakaposas at umiiyak, tinitigan niya ito nang diretso.
At doon naunawaan ng babae ang lahat.
Narinig niya ang bawat salita.
Bawat plano.
Bawat pagtawa.
At ngayon, siya naman ang magbabayad.
Naging usap-usapan sa buong bansa ang kaso. Ang lalaking nakarinig sa sarili niyang burol habang buhay pa. Habang tumatagal ang paglilitis, unti-unting lumabas ang lahat ng sikreto, pera, at kasinungalingan ng dalawa hanggang pareho silang makulong nang matagal.
Halos isang taon bago siya tuluyang makarekober.
Iniwan niya ang malaking bahay na puno ng masasamang alaala at mas pinili ang tahimik na buhay malapit sa kapatid niyang nagligtas sa kanya.
Isang umaga, habang magkasamang umiinom ng kape sa maliit na bakuran, napangiti siya.
Doon niya naisip na kayang magtago ng kasakiman sa likod ng matatamis na salita at pekeng pagmamahal.
Pero kapag tunay kang mahal ng pamilya mo, hahanapin at ililigtas ka nila… kahit mula pa sa apoy.
Ano ang gagawin mo kung malaman mong ang taong katabi mong matulog gabi-gabi ang mismong gustong pumatay sa’yo? I-comment mo ang sagot mo at i-share ang kuwentong ito kung naniniwala kang laging lumalabas ang totoo, kahit gaano pa nila ito gustong ilibing.
.jpeg)
.jpeg&description=Nagising siyang paralisado sa loob ng sarili niyang kabaong at narinig niya ang asawa niyang masayang pinag-uusapan ang cremation niya, pero ilang minuto bago ang trahedya, may natagpuang madilim na sikreto ang kapatid niya sa basurahan na tuluyang magpapabago sa lahat.){kind=link}
0 Comments